አል-ነጃሺ መስጊድ (Al-Nejashi Mosque) በሰሜን ኢትዮጵያ በትግራይ ክልል ከውቅሮ ከተማ አጠገብ በምትገኘው ነጋሽ ቀበሌ የሚገኝ፣ በእስልምና ታሪክ ውስጥ እጅግ ከፍተኛ ቦታ ያለው ታሪካዊ እና ቅዱስ ቦታ ነው። ይህ መስጊድ ከአፍሪካ ቀደምት የእስልምና መዲናዎች አንዱ ተደርጎ ይወሰዳል።

1. ታሪካዊ አመጣጥ እና "የመጀመሪያው ሂጅራ" (The First Hijra)

የነጃሽ መስጊድ ታሪክ ከእስልምና መጀመሪያ ዘመን ጋር በቀጥታ የተያያዘ ነው፡

• የመጀመሪያው የስደት ዘመን (615 ዓ.ም): በመካ ከተማ የእስልምና ሃይማኖት ተከታዮች በነቢዩ ሙሐመድ ተቃዋሚዎች ከፍተኛ ስደትና መከራ ሲደርስባቸው፣ ነቢዩ ሙሐመድ ተከታዮቻቸው ወደ ፍትሃዊውና ደጉ የአክሱም ንጉሥ አስሐማ ኢብን አብጀር (ነጃሺ) ዘንድ እንዲሰደዱ መከሯቸው።
• የንጉሥ ነጃሺ ጥገኝነት: የመጀመሪያዎቹ ሙስሊሞች (የነቢዩ ሙሐመድ ቤተሰቦችና ሰሃባዎች) ወደ አክሱም ግዛት ሲመጡ፣ ንጉሥ ነጃሽ በሰላም ተቀብሎዋቸው ሃይማኖታቸውን በነፃነት እንዲከተሉ ጥበቃ አድርጎላቸዋል። ይህ በታሪክ "የመጀመሪያው የእስልምና ሂጅራ (ስደት)" በመባል ይታወቃል።
• የመስጊዱ መመስረት: ሰሃባዎችና የመጀመሪያዎቹ ሙስሊሞች ያረፉበት እና የሰገዱበት ቦታ ነጋሽ ሲሆን፣ በኋላም በዚሁ ስፍራ ይህ ታሪካዊ መስጊድ ተገነባ።

2. የነጃሽ ንጉሥ እና የእስልምና እምነት መቀበል

• ንጉሥ አስሐማ (ነጃሺ): በወቅቱ የመካ መሪዎች ሙስሊሞቹን አሳልፎ እንዲሰጣቸው አምባሳደሮችን ልከው ነበር። ይሁን እንጂ ንጉሥ ነጃሽ የሙስሊሞቹን መሪ አነጋግሮ የእስልምናን አስተምህሮ ከሰማ በኋላ ጥያቄውን ውድቅ አደረገው።
• የነብዩ ሙሐመድ ጸሎት: ንጉሥ ነጃሽ ከዚህ ዓለም በሞት ሲለይ፣ ነቢዩ ሙሐመድ በመዲና ሆኖ በሩቅ የጀናዛ (የስንብት) ጸሎት እንዳደረጉለት እና "በሐበሻ ምድር ጻድቅ ንጉሥ ሞቷል" እንዳሉት በታሪክ ተመዝግቧል።
• የሰሃባዎች መቃብር: በነጃሽ መስጊድ ግቢ ውስጥ ንጉሥ ነጃሽ ራሱ እና ከሙስሊሞቹ ጋር በመካከላቸው በሰላም የኖሩና የሞቱ በርካታ ሰሃባዎች (የነቢዩ ባልደረቦች) መቃብሮች ይገኛሉ።

3. የባህልና የሃይማኖት አብሮነት ምልክት

• "የመካ ሁለተኛ ከተማ": እስልምና ከመካ ውጭ የመጀመሪያ መሠረቱን ያገኘባትና ደህንነት የተሰማው በኢትዮጵያ ምድር በመሆኑ፣ ነጋሽ በእስልምና ዓለም "ከመካ እና ከመዲና ቀጥሎ የሦስተኛው ቅዱስ ከተማ" ወይንም ከእስልምና ቀደምት ማዕከላት አንዱ ተደርጎ ይከበራል።
• የሁለቱ ሃይማኖታት የሰላም ታሪክ: ነጃሽ የክርስቲያኑ አክሱም ንጉሥ እና የሙስሊም ስደተኞች ያለምንም ግጭት በሰላም አብረው የመኖራቸው፣ አንዱ ሌላውን የማክበራቸው ታላቅ የቀደምት ኢትዮጵያውያን የትብብርና የ (የወንድማማችነት) ምሳሌ ነው።

ሙስሊሞች ከመካ ወደ ሐበሻ (አክሱም) ያደረጉት የመጀመሪያው ስደት (የመጀመሪያው ሂጅራ) በእስልምና ታሪክ ውስጥ ለሃይማኖቱ መስፋፋትና ለምዕመናን ደህንነት መረጋገጥ እጅግ ወሳኝና ታሪካዊ ምዕራፍ ነበር።

1. የሁኔታው ማደግ እና የስደቱ ምክንያት

ከክርስቶስ ልደት በኋላ በ615 ዓ.ም አካባቢ፣ በሕጃዝ (መካ) ይኖሩ የነበሩ የቁረይሽ ባላባቶች በአዲሶቹ የእስልምና ተከተዮች (በተለይም ደሃዎች፣ ባሮች እና ከላላ መደብ ባላቸው ሰዎች) ላይ ያደርሱ የነበረው ግፍ፣ እንግልት እና ግደላ ከባድ ደረጃ ላይ ደረሰ።

በዚህ ጊዜ ነቢዩ ሙሐመድ ተከታዮቻቸውን እንዲህ አሉ፡

"በእውነት ወደ ሐበሻ ምድር ብትሄዱ ይሻላችኋል። እዚያ ማንም የማይበደልበት ፍትሃዊ ንጉሥ (ነጃሺ) አለ፤ እሷም የእውነት ምድር ናት..."

በዚሁ መመሪያ መሰረት የመጀመሪያው ቡድን (12 ወንዶች እና 4 ሴቶች—የነቢዩ ልጅ ሩቂያህ እና ባለቤቷ ዑስማን ኢብን ዓፋን ጨምሮ) በምስጢር ወደ ቀይ ባሕር በመጓዝ በመርከብ ወደ አክሱም ግዛት ተሻገሩ። በኋላም ሁለተኛውና ትልቁ ቡድን የነቢዩ የአጎት ልጅ በሆነው ጃዕፈር ኢብን አቢ ጣሊብ መሪነት ተከተላቸው።

2. የቁረይሾች ተንኮል እና የካህናት ድርድር

ሙስሊሞቹ አክሱም ገብተው በሰላም መኖራቸውን የሰሙት የመካውያን (ቁረይሽ) መሪዎች ተበሳጩ። በመሆኑም ስደተኞቹ ታስረውና ተጠፍረው እንዲመለሱ ለማድረግ ሁለት ጎበዝ መልእክተኞችን—ዐምር ኢብን አል-ዓስ እና ዐብደላህ ኢብን አቢ ራቢዓን—በውድ የወርቅ፣ የቆዳ እና የሀር ስጦታዎች አዘጋጅተው ወደ አክሱም ላኩ።

• የመጀመሪያ ስልት: መልእክተኞቹ አክሱም እንደረሱ መጀመሪያ ንጉሡ ስር ያሉትን ካህናት/ጳጳሳት አነጋገሩ። "እነዚህ ከእኛ አምልጠው የመጡ ወጣቶች የኛንም የእናንተንም ሃይማኖት የማይከተል አዲስ እምነት አመጡ፤ አሳልፋችሁ ስጡን" በማለት ስጦታ በመስጠት አሳመኗቸው።
• ለነጃሺ የቀረበው አቤቱታ: ካህናቱም ንጉሥ ነጃሺን "ስደተኞቹን አሳልፈን እንስጣቸው" አሉት።
• የንጉሥ ነጃሺ ፍትሃዊ ውሳኔ: ንጉሥ አሥሐማ (ነጃሺ) ግን ፍትሃዊ በመሆኑ፡ "በእኔ ምድር ጥገኝነት የጠየቁ ሰዎችን ሁለቱንም ወገን ሳልሰማ አሳልፌ አልሰጥም" በማለት ሙስሊሞቹን ወደ ቤተ-መንግሥቱ አስጠርቶ እንዲያብራሩ እድል ሰጣቸው።

3. በቤተ-መንግሥቱ የተደረገው ታሪካዊ ውይይት

በንጉሥ ነጃሺ፣ በካህናቱ እና በቁረይሽ መልእክተኞች ፊት ሙስሊሞቹን ወክሎ የተናገረው ጃዕፈር ኢብን አቢ ጣሊብ ነበር።

ጃዕፈር የሰጠው አስደናቂ ንግግር፡

"ንጉሥ ሆይ! እኛ ድንቁርና ውስጥ የሰጠምን፣ ጣዖታትን የምናመልክ፣ የሞተ እንስሳ የምንበላ፣ መጥፎ ስራዎችን የምንሰራ፣ የጎረቤት እና የዘመድ መብት የማናከብር፣ ብርቱው ደካማውን የሚበላ ህዝቦች ነበርን።

አላህ ከእኛ መካከል ዘሩን፣ ታማኝነቱንና ንጽህናውን የምናውቀውን መልእክተኛ እስኪልክልን ድረስ እንዲህ ነበርን። እርሱም አላህን ብቻ እንድናመልክ፣ እውነት እንድንናገር፣ አደራ እንድንጠብቅ፣ ዝምድና እንድንቀጥል፣ ከነፍስ ግድያና ከነውር እንድንርቅ አዘዘን። ህዝቦቻችን ግን በዚህ ምክንያት አቃጠሉን፣ አሰቃዩን። እኛም የርስዎን ፍትሃዊነት ሰምተን፣ ከማንም በላይ እርስዎን መርጠን ወደ እርሶ ሀገር መጣን።"

የሱረቱ ማርያም (መፅሐፈ ማርያም) መነበብ

ንጉሥ ነጃሺ ንግግሩን ካደመጠ በኋላ ጃዕፈርን፡ "ከአምላካችሁ የወረደላችሁ ቃል ካለ አንብብልኝ" አለው።

ጃዕፈር በመልካም እና በሚያምር ድምፁ ከቁርዓን ሱረቱ ማርያም (ስለ እመቤታችን ማርያም እና ስለ ኢየሱስ/ዒሳ ልደት የሚያወራውን ክፍል) ማንበብ ጀመረ።

• ንጉሥ ነጃሺና አጠገቡ የነበሩት ካህናት በቃሉ እውነተኝነት ተነክተው እስከ ፅህማቸው ድረስ እንባ አሰነቡ።
• ንጉሥ ነጃሺም እንዲህ አለ፡

"በእውነት ይህ ቃል እና ኢየሱስ ያመጣው ትምህርት ከመንጭ አንድ ወጥተው የመጡ ናቸው!"

ከዚያም ወደ ቁረይሽ መልእክተኞች ዞሮ፡ "ሂዱ! በእግዚአብሔር እምላለሁ፣ እነዚህን ሰዎች ለእናንተ አሳልፌ አልሰጥም" በማለት አሰናበታቸው።

4. የዐምር ኢብን አል-ዓስ ሁለተኛ ተንኮል እና ማጠቃለያ

በማግስቱ ዐምር ኢብን አል-ዓስ ተመልሶ ለንጉሡ፡ "እነዚህ ሰዎች ስለ ኢየሱስ (ዒሳ) የሚናገሩት ከባድ/የተለየ ነገር አለ፣ ጠይቃቸው" አለው።

ንጉሡ ሙስሊሞቹን አስጠርቶ ስለ ኢየሱስ ያላቸውን እምነት ሲጠይቃቸው ጃዕፈር፡

"እኛ ስለ እርሱ የምንናገረው ነቢያችን ያመጡልንን ነው፤ እርሱ የአላህ ባሪያ፣ መልእክተኛው፣ መንፈሱ እና ወደ ድንግል ማርያም የተጣለው ቃሉ ነው" አለ።

ንጉሥ ነጃሺ ከመሬት ላይ ትንሽ እንጨት/ስንጥር አንስቶ፡

"በእግዚአብሔር እምላለሁ! ኢየሱስ እናንተ ካላችሁት በላይ በዚህች ስንጥር ያህል እንኳን አይበልጥም" አለ።

ከዚያም የመካ መልእክተኞች ያመጡትን ስጦታ መልሶ በማባረር፣ ሙስሊሞቹ በሀገሩ በሙሉ ነፃነትና ደህንነት ተሰጥቷቸው እንዲኖሩ አወጀ።

የንጉሥ አሥሐማ ኢብን አብጀር (ንጉሥ ነጃሺ) ከዚህ ዓለም መለየት እና በነቢዩ ሙሐመድ (ሰ.ዐ.ወ) በመዲና ከተማ የተደረገው የሩቅ የጀናዛ ጸሎት (ሰላተል ጋኢብ - Salat al-Gha'ib) በእስልምና ታሪክ ውስጥ እጅግ አስደናቂ እና ታላቅ መንፈሳዊ ክብርን የሚያሳይ አጋጣሚ ነው።

1. የንጉሥ ነጃሺ ከዚህ ዓለም መለየት (630 ዓ.ም / 9ኛ ዓመተ ሂጅራ)

ንጉሥ ነጃሺ በሐበሻ (ኢትዮጵያ) ምድር በሰላም ሲኖር ቆይቶ ከዚህ ዓለም በሞት ተለየ። በወቅቱ በሐበሻ ምድር በእስልምና እምነት ስርዓት መሰረት በይፋ የጀናዛ ጸሎት የሚመራለት ወይም የመራበት ሙስሊም ማህበረሰብ በብዛት አልነበረም።

በመሆኑም አላህ (ሱ.ወ) የንጉሥ ነጃሺን ሞት ለነቢዩ ሙሐመድ (ሰ.ዐ.ወ) በወሂይ (በመልእክት) ገለጸላቸው።

2. ነቢዩ በመዲና ያወጁት የሐዘን እና የጸሎት ጥሪ

በሐዲሳት እንደተወሳው፣ ንጉሥ ነጃሺ በሞተበት በዚያው ዕለት ነቢዩ ሙሐመድ በመዲና ለሚገኙት ባልደረቦቻቸው (ሰሃባዎች) ይፋዊ የሐዘን መግለጫ ሰጡ፡

"ዛሬ በሐበሻ ምድር መልካም እና ጻድቅ ወንድማችሁ (አሥሐማ) ከዚህ ዓለም ተለይቷል፤ ተነሱና በወንድማችሁ ላይ ሶላት (ጸሎት) አድርጉ..."

ይህ አዋጅ የሰሃባዎችን ልብ እጅግ የነካ ነበር፤ ምክንያቱም ንጉሥ ነጃሺ በመካ በነበሩበት የችግር ጊዜ መጠጊያና ደህንነት የሰጣቸው ታላቅ ውለታው ሁልጊዜ በልባቸው ይታወስ ነበር።

3. የሰላተል ጋኢብ (የሩቅ ሶላት) አሰጋገድ

ነቢዩ ሙሐመድ ሰሃባዎቻቸውን አስከትለው በመዲና ወደሚገኘው ክፍት የጸሎት ቦታ (ሙሶላ) አመሩ።

• ሰልፍ ማስተካከል: ነቢዩ ሰሃባዎቻቸውን በስተኋላቸው በሰልፍ (ሶፍ) አሰለፏቸው።
• አራት ተክቢራዎች: በጀናዛ ሶላት ስርዓት መሰረት ነቢዩ 4 ጊዜ ተክቢራ ("አላሁ አክበር") እያሉ የሩቅ የጀናዛ ጸሎቱን መሩ።
• ምህረት መለመን (ዱዓ): ለንጉሥ ነጃሺ ነፍስ አላህ ምህረቱንና እዝነቱን እንዲያወርድለት፣ የጀነትን ደረጃ እንዲሰጠው አጥብቀው ዱዓ አደረጉለት።

4. የዚህ ታሪክ መንፈሳዊ እና ህጋዊ (ፊቅህ) ፋይዳ

ይህ አጋጣሚ በእስልምና ህግና ታሪክ ውስጥ በርካታ ትላልቅ አስተምህሮዎችን ጥሎ አልፏል፡

• የመጀመሪያው ሰላተል ጋኢብ: በእስልምና ታሪክ ውስጥ ለሩቅ ሰው የተደረገ መጀመሪያው እና ዋነኛው የሰላተል ጋኢብ (የሩቅ የጀናዛ ሶላት) በንጉሥ ነጃሺ ላይ የተደረገው ነው።
• የነጃሺ የእስልምና እምነት ምስክርነት: ነቢዩ ሙሐመድ ለእርሱ ሶላት መምራታቸው ንጉሥ ነጃሺ በእስልምና እምነትና በተውሂድ (በአላህ አንድነት) ላይ ሆኖ ማለፉን ይፋዊ የምስክርነት ማረጋገጫ ሆኗል።
• ለእስልምና ህግ (ፊቅህ) መሰረት መሆን: በአሁኑ ሰዓትም ቢሆን አንድ ሙስሊም በሩቅ ሀገር ከዚህ ዓለም ሲለይ እና በቦታው የጀናዛ ሶላት ያልተሰገደለት ከሆነ፣ በሩቅ ሆኖ "ሰላተል ጋኢብ" መስገድ እንደሚቻል ዋናው ማስረጃ ይህ የነጃሺ ታሪክ ነው።
• የኢትዮጵያና የሐበሻ ክብር: የዓለም ሙስሊሞች መሪ የሆኑት ነቢዩ ሙሐመድ ለአንድ የኢትዮጵያ ንጉሥ በሩቅ ሶላት መምራታቸው ለሀገሪቱ እና ለህዝቧ የተሰጠ ታላቅ ታሪካዊ ክብር ተደርጎ ይወሰዳል።

The Al-Nejashi Mosque is in the village of Negash, near the town of Wukro in the Tigray Region of northern Ethiopia. It is a historic and holy place of very high standing in Islamic history, and the mosque is regarded as one of the earliest Islamic centres in Africa.

1. Historical origins and "the First Hijra"

The history of the Nejashi Mosque is directly tied to the earliest period of Islam:

• The first emigration (615 AD): When the followers of Islam in Mecca suffered heavy persecution and hardship at the hands of the opponents of the Prophet Muhammad, the Prophet advised his followers to emigrate to the just and good king of Aksum, Ashama ibn Abjar (the Negus, al-Najashi).
• The refuge given by King Nejashi: When the first Muslims (members of the Prophet's family and his companions) came to the Aksumite kingdom, King Nejashi received them peacefully and protected their freedom to practise their religion. In history this is known as "the First Hijra (emigration) of Islam".
• The founding of the mosque: Negash is the place where the companions and the first Muslims rested and prayed, and this historic mosque was later built on the same spot.

2. King Nejashi and acceptance of the Islamic faith

• King Ashama (Nejashi): At that time the leaders of Mecca sent ambassadors to ask him to hand the Muslims over. But King Nejashi spoke with the leader of the Muslims, heard the teaching of Islam, and rejected the request.
• The Prophet's prayer: It is recorded in history that when King Nejashi died, the Prophet Muhammad, in Medina, offered the funeral prayer (janazah) for him from afar and said, "A righteous king has died in the land of Abyssinia."
• Graves of the companions: In the compound of the Nejashi Mosque are the graves of King Nejashi himself and of many companions (companions of the Prophet) who lived and died in peace among the Muslims there.

3. A symbol of cultural and religious coexistence

• "The second city after Mecca": Because Islam found its first foundation outside Mecca, and felt secure, on Ethiopian soil, Negash is revered in the Islamic world as "the third holy city after Mecca and Medina" or as one of the earliest centres of Islam.
• A history of peace between two faiths: That the Christian king of Aksum and the Muslim emigrants lived together in peace without conflict, each respecting the other, is a great example of the cooperation and brotherhood of early Ethiopians.

The first emigration of Muslims from Mecca to Abyssinia (Aksum), the First Hijra, was a decisive and historic chapter in Islamic history for the spread of the faith and for securing the safety of the believers.

1. The growth of the situation and the reason for the emigration

Around 615 AD, the persecution, harassment and killing that the Quraysh nobles of the Hijaz (Mecca) inflicted on the new followers of Islam (especially the poor, slaves and people of low standing) reached a severe level.

At this point the Prophet Muhammad told his followers:

"It would be better for you to go to the land of Abyssinia. There is a just king there under whom no one is wronged (the Negus), and it is a land of truth..."

In accordance with this instruction the first group (12 men and 4 women, including the Prophet's daughter Ruqayyah and her husband Uthman ibn Affan) travelled secretly to the Red Sea and crossed by ship into the Aksumite kingdom. Later a second and larger group followed under the leadership of the Prophet's cousin Ja'far ibn Abi Talib.

2. The Quraysh plot and the bargaining with the priests

The leaders of the Meccans (the Quraysh) were angered to hear that the Muslims had reached Aksum and were living in peace. So, to have the emigrants bound and sent back, they sent two clever envoys, Amr ibn al-As and Abdullah ibn Abi Rabi'ah, to Aksum with valuable gifts of gold, leather and silk.

• The first strategy: When the envoys reached Aksum, they first spoke to the priests and bishops who served under the king. With gifts they persuaded them, saying: "These young people who escaped from us have brought a new faith that follows neither our religion nor yours; hand them over to us."
• The petition put to Nejashi: The priests said to King Nejashi, "Let us hand the emigrants over."
• The just decision of King Nejashi: But King Ashama (Nejashi), being just, said, "I will not hand over people who have asked for refuge in my land without hearing both sides," and he summoned the Muslims to the palace and gave them the chance to explain.

3. The historic discussion at the palace

It was Ja'far ibn Abi Talib who spoke for the Muslims before King Nejashi, the priests and the Quraysh envoys.

Ja'far's remarkable speech:

"O King! We were a people sunk in ignorance, worshipping idols, eating the flesh of dead animals, committing shameful deeds, not honouring the rights of neighbours and relatives, the strong among us devouring the weak.

We were like this until God sent us a messenger whose lineage, honesty and purity we knew. He commanded us to worship God alone, to speak the truth, to keep trusts, to maintain family ties, and to keep away from killing and from vice. But our people tortured and persecuted us for this. Having heard of your justice, we chose you above all others and came to your country."

The recitation of Surah Maryam

After listening to the speech, King Nejashi said to Ja'far, "If you have any words that came down to you from your God, recite them to me."

In a good and beautiful voice, Ja'far began to recite from the Qur'an Surah Maryam (the part that speaks of our Lady Mary and of the birth of Jesus, 'Isa).

• King Nejashi and the priests beside him were moved by the truth of the words and wept until their beards were wet.
• King Nejashi then said: "Truly, these words and what Jesus brought come from one and the same source!"

Then he turned to the Quraysh envoys and sent them away: "Go! By God, I will not hand these people over to you."

4. Amr ibn al-As's second plot and the conclusion

The next day Amr ibn al-As returned and said to the king: "These people say something serious and different about Jesus ('Isa); ask them."

When the king summoned the Muslims and asked what they believed about Jesus, Ja'far said:

"What we say about him is what our Prophet brought us: he is the servant of God, His messenger, His spirit, and His word cast to the Virgin Mary."

King Nejashi picked up a small stick or splinter from the ground and said:

"By God, Jesus is no greater than what you have said, not even by the width of this splinter."

He then sent back the gifts the Meccan envoys had brought and proclaimed that the Muslims could live throughout his country in freedom and safety.

The death of King Ashama ibn Abjar (King Nejashi), and the funeral prayer offered for him from afar by the Prophet Muhammad in Medina (Salat al-Gha'ib), is a most remarkable occasion showing great spiritual honour in Islamic history.

1. The death of King Nejashi (630 AD / 9 AH)

King Nejashi lived in peace in the land of Abyssinia (Ethiopia) and then died. At that time there was no large Muslim community in Abyssinia that could formally lead the funeral prayer for him according to Islamic practice.

So God informed the Prophet Muhammad of King Nejashi's death through revelation.

2. The Prophet's call to mourn and pray in Medina

As narrated in the hadith, on the very day King Nejashi died, the Prophet Muhammad gave an official statement of mourning to his companions in Medina:

"Today in the land of Abyssinia your good and righteous brother (Ashama) has passed away. Rise and pray over your brother..."

This announcement touched the companions' hearts deeply, because they always remembered the great kindness King Nejashi had shown in giving them shelter and safety in their time of difficulty in Mecca.

3. How Salat al-Gha'ib (the prayer from afar) was performed

The Prophet Muhammad led his companions to the open prayer ground (musalla) in Medina.

• Straightening the rows: The Prophet arranged his companions in rows behind him.
• Four takbirs: According to the order of the funeral prayer, the Prophet led the funeral prayer from afar saying "Allahu akbar" four times.
• Asking forgiveness (dua): He prayed earnestly that God would send His forgiveness and mercy on King Nejashi's soul and grant him a place in Paradise.

4. The spiritual and legal (fiqh) significance of this story

This occasion left several great teachings in Islamic law and history:

• The first Salat al-Gha'ib: The first and chief funeral prayer from afar in Islamic history was the one offered for King Nejashi.
• Testimony to Nejashi's faith: The Prophet's leading the prayer for him became an official confirmation that King Nejashi died in the Islamic faith and in tawhid (the oneness of God).
• A basis for Islamic law (fiqh): Even today, this story of Nejashi is the main evidence that when a Muslim dies in a distant land and no funeral prayer has been offered for him there, one may pray "Salat al-Gha'ib" from afar.
• The honour of Ethiopia and Abyssinia: That the Prophet Muhammad, the leader of the world's Muslims, led a prayer from afar for an Ethiopian king is regarded as a great historic honour given to the country and its people.